Wielbłąd dwugarbny, baktrian 
Camelus ferus

Wielbłąd dwugarbny, baktrian - duży ssak parzystokopytny, gatunek wielbłąda występujący zarówno w stanie dzikim (Camelus ferus[1]) na stepach centralnej Azji (Mongolia i Chiny), jak również jako zwierzę hodowlane (Camelus bactrianus). Sądzi się, że baktriany zostały udomowione około 2500 r. p.n.e., prawdopodobnie w rejonie północnego Iranu lub południowo-wschodniego Turkmenistanu, co było niezależne od procesu udomowienia wielbłądów jednogarbnych - dromaderów. Baktrian różni się od dromadera nieco tęższą budową, mniejszymi rozmiarami (w tym - krótszymi nogami) i znacznie obfitszym owłosieniem.Zdecydowana większość z szacowanej na 1,4 miliona sztuk obecnej populacji baktrianów jest udomowiona; największa znana dzika populacja tych zwierząt - żyjąca na pustyni Gobi - liczy około 1000 sztuk.Wielbłądy są silnymi zwierzętami przystosowanymi do życia na piaszczystym terenie: mają grubą skórę na kolanach i szerokie kopyta; ich nozdrza mogą się otwierać i zamykać, chroniąc przed wdychaniem piasku. Grube futro pozwala zwierzęciu zachować temperaturę ciała podczas zimnych pustynnych nocy oraz izoluje przed upałem za dnia. Baktriany znane są także ze względu na swą gospodarkę wodną: zwierzę może jednorazowo wypić nawet 120 litrów wody, by przez następnych kilka dni nie pić w ogóle.Wielbłąd dwugarbny udomowiony osiąga 4,20 m długości, wysokość w kłębie do 230 cm, ciężar do ok. 700 kg.
Głowa wydłużona, czoło lekko wypukłe, długie wargi, dolna nieco obwisła, górna przedzielona pionową bruzdą. Szyja wygięta, ogon zakończony pękiem dłuższych włosów. Sierść ubarwiona w różnych odcieniach brązu, od ciemnobrunatnego po jasnobeżowy. Na piersiach, łokciach, nadgarstkach i stawach skokowych twarde rogowe narośla.
Wielbłąd dwugarbny przez długi czas obywa się bez wody, wykorzystując wilgoć zawartą w spożywanej roślinności. Są one roślinożerne, ich zasadnicza dieta składa się z traw, liści i zbóż. Szybki i wytrwały w biegu. Dzikie wielbłądy dwugarbne żyją zazwyczaj w stadach. Ciąża trwa ok. 406 dni, samica rodzi 1 młode, które uzyskuje dojrzałość płciową w wieku ok. 3 lat. Udomowiona forma wielbłąda dwugarbnego stanowi źródło mięsa, mleka, wełny oraz skóry, jest także użytkowana dla celów jucznych, wierzchowych i pociągowych. Wielbłąd dwugarbny żyje ok. 30-35 lat. Jego cechą charakterystyczną jest inochód.Samce większe od samic. Są one roślinożerne, ich zasadnicza dieta składa się z traw, liści i zbóż.